Zuidkust

Eerst ontdekten we Istanboel en we bleven langer dan gepland, gefascineerd door deze stad aan de Zee van Marmara en de Bosporus. Daarna reisden we verder, naar het zuiden van Turkije langs de kust van de Egeïsche Zee, we voelden ons in de steden terug in de oudheid, klommen vanaf de kust naar de vindplaatsen van archeologen, naar sporen en architectuur van Caesar, apostelen, Byzantijnse keizers en sultans. We verkenden ook dorpen en – destijds nog – afgelegen baaien. Lagen de kusten en eilanden er niet elke reisdag nog aantrekkelijker bij?

 

Aan de Middellandse Zeekust glimlacht Anatolië. Dus besluiten we: we willen niet omkeren voordat we de hele Middellandse Zeekust van Turkije hebben gezien. Van Marmaris tot de grens met Syrië. We hebben dit traject sindsdien vaker gereden en – genoeg is niet genoeg – al snel ook verder tot aan de grens met Iran, Armenië en Georgië. In een woord fantastisch is het land van de herders, de truckers en de bergbeklimmers in het achterland, rond de top van de berg Ararat en het enorme Van-meer. Misschien juist door het contrast kunt u echt genieten van de levensvreugde, van de zondoorstoofde en bijna onuitputtelijke veelzijdigheid van de zuidkust van Turkije.

De natuur heeft de zuidkust vruchtbare gebieden gegeven en beboste bergen, diepe canyons en het 1000 km lange Taurus-gebergte met bergen van bijna 4000 m. En de steden niet te vergeten! Sommige namen, Antalya bijvoorbeeld, kent elke toerist, andere hoort u bijna nooit buiten Turkije! De op drie na grootste stad van het land heet Adana en ligt bij de ‘knik’ van de Middellandse Zee, waar de kust¬lijn naar het zuiden afbuigt. Overal burchten, in de stad oude karavanserais, Hettitische en vroegchristelijke steden. De moskee van Adana behoort tot de grootste van Turkije – met ruimte voor 12.000 gelovigen.

‘Blauwe Toer’ op de Middellandse Zee

Of de gast nu wandelt of bergen beklimt dan wel de zuidkust liever vanaf zee ontdekt, bij grote en kleinere eilandjes het anker uitgooit – alles is mogelijk. De `Blauwe Toer’, de Mavi Tur, een populaire, meerdaagse cruise, kan in vrijwel elke havenplaats starten. In de zomer liggen op de beste ligplaatsen hele vloten.

Wandelliefhebbers kennen niet allemaal de langeafstandswandeling van Fethiye naar Antalya, het zogenaamde Lyciëpad, hoewel het bij sommigen bekendstaat als een van de tien beste wandelroutes ter wereld. Andere toeristen zullen meer willen weten over de Lyciërs, het volk dat in de oudheid vanuit Kreta hier naartoe kwam. Weer anderen zullen het achterland van de kust beter willen leren kennen, omdat de kust zelfs in de buurt van het strand werd volgebouwd met vele hotelcomplexen.

Deltavliegen boven de Ölü Deniz, de veelgeprezen ‘fraaiste baai van Turkije’, raften op rivieren in de canyons: ook sporters kennen de enorme aantrekkingskracht van vakantieland Turkije.

Ongebroken gastvrijheid

Welke Turkijeliefhebber kan niet vertellen over de vele vriendelijke ontmoetingen met Turken en/of Koerden? Zelfs daar waar de toeristen soms in het hoogseizoen beduidend in de meerderheid zijn, blijven de gebaren van vriendelijke gastvrijheid niet uit, van een glas thee tot een uitnodiging bij hen thuis. Met minder toeristische concurrentie is men natuurlijk sneller de uitverkoren gast: we herinneren ons een namiddag in de Pamphylische vlakte van Antalya. Bij een van de stokoude karavanserais vonden we bij een eenvoudige zwarte tent een nomadenfamilie, bij de ingang stond een mager paard. We werden onder het tentdak uitgenodigd, naast de ronde houthaard, waarop de jonge vrouw van de beer des huizes brood uitrolde. Half zittend, half liggend op het tapijt aten we vers brood met honing en kaas. Thee werd steeds weer meteen ingeschonken. Wie een beetje Turks kent, ziet in dit boeiende land eens te meer hoe het onbekende zomaar zijn onbekendheid verliest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *